Follow by Email

dinsdag 26 november 2019

Warm gesprek



Of ik nog ruimte heb voor een extra verhaal voor Van Harte Eijsden-Margraten, vraagt uitgever Marco de Bie. De deadline is al heel snel. Ik blader door mijn agenda en krijg het een beetje benauwd. “Eigenlijk niet”, zeg ik aarzelend. Fout antwoord. Met die eigenlijk geef ik hem de ruimte om door te praten. Het gaat om een interview met Frederique Kallen. Uit Noorbeek.

Ergens in de verte rinkelt een belletje bij die naam, maar de alarmbellen van mijn volle agenda tetteren daar heel hard overheen. Wanneer moet ik dat gaan doen? Zonder te wachten op mijn definitieve ‘ja’ zegt Marco dat hij de contactgegevens zo snel mogelijk doorstuurt.

Een beetje overrompeld kijk ik naar mijn telefoon. Waarom vind ik ‘nee’ toch zo’n moeilijk woord? Nu kan ik niet meer terug. En dat interview moet ook nog via Skype, want die Frederique woont helemaal in Peru. Wat een gedoe. Ik haat Skype.  

“We kunnen vanavond afspreken in Maastricht”, appt Frederique tot mijn verbazing als ik een afspraak met haar probeer te maken. “Ik ben toevallig in Nederland.” Wat een meevaller.

Tussen de bedrijven door googel ik even Frederiques naam. Ah, dáár ken ik haar van: haar stichting Mama Alice was een paar jaar geleden het goede doel van de kerstactie van Provincie Limburg. Destijds heb ik er een artikeltje over geschreven. Mooi initiatief. Ik begin toch wel zin te krijgen in dat gesprek.

Ik klik nog wat verder en lees dat ze begin deze maand een grote internationale prijs heeft gewonnen. Speciaal voor goede doelen die een grote impact hebben op het leven van kinderen. In Amerika wordt die prijs gezien als een soort ‘Nobelprijs’, lees ik. Van 100.000 dollar! Uitgereikt in New York. Zo, hé…

In een filmpje vertelt ze dat het gelukt is om de vicieuze cirkel in de levens van talloze Peruaanse kinderen te doorbreken. Dat het donker uit hun hart verdwenen is en ze zijn opgegroeid tot stralende mensen die nu met warmte voor hun eigen kinderen kunnen gaan zorgen.

En díe vrouw mag ik interviewen? Wow! En daar zag ik tot een uurtje geleden eigenlijk nog tegenop? Wat een zeikerd kan ik toch zijn. Soms.

‘s Avonds ontmoet ik Frederique in d’n Ingel op het Vrijthof. Ik ben meteen van haar onder de indruk. Maar vooral van het verhaal dat ze vertelt.

Over haar jeugd op de boerderij in Hoogcruts; over de wens die ze als kind al had om ooit een weeshuis te openen; over haar moeder Alice die vijftien jaar geleden overleed aan ALS; over de warmte van haar moeder die ze zo graag wilde doorgeven aan kinderen die nooit warmte hadden gekend; en over de vele duizenden kansarme kinderen in Peru die ze een beter leven kon geven.

Wat heb ik toch een heerlijk vak. Dat ik dit soort inspirerende mensen mag ontmoeten. Dat ik met ze mag praten over hun dromen en idealen. En over de strijd die ze elke dag opnieuw moeten leveren om die te verwezenlijken. Ik krijg het er warm van.

En ach, dat dat verhaal morgen al klaar moet zijn, daar zit ik opeens niet meer zo mee. Dít zijn de verhalen die mijn werk zo bijzonder maken. Dus Marco; bel gerust als je weer zo’n verhaal voor me hebt. Dan zoek ik een gaatje. 

Suzanne

5 opmerkingen:

  1. Superwoman Frederique en Supersuzanne!
    Mooi werk allebei.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Suzanne, zo bijzonder als je iemand nog nooit ontmoet hebt en je er meteen zo'n mooi gesprek mee kunt voeren. Dank je wel voor je mooie vragen, je luisteren en je goede voorbereiding. Het is een mooie blog geowrden. Ik ben ook benieuwd naar het stuk straks in de krant voor Eijsden/Margraten. Heel veel succes met je goede werk! Groetjes, Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat doe jij altijd super, luisteren en het ook nog goed verwoorden! Top

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Soms is het leven van een uitgever gewoon mooi. Ieder kwartaal worden duizenden lezers ontroerd, geïnspireerd of geënthousiasmeerd door bijzondere verhalen. Een verhaal wordt echter pas bijzonder als het door inspirerende mensen wordt verteld én door mensen met een gave voor het geschreven woord wordt opgetekend. Ik verheug me nu al op de dag van morgen, want als uitgever heb ik altijd het voorrecht om die mooie verhalen als eerste te lezen. Dus, Frederique, bedankt voor je bijzondere verhaal en je tomeloze inzet voor de kinderen in Peru. En Suzanne, ik hoop je de volgende editie weer te verrassen met een “net-niet-in-je-agendapassend” last-minute verhaal over een bijzonder iemand. Marco.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. “Wauw”, Suzanne wat een mooie blog. Ik ben niet zo’n lezer, maar wordt wel geïnspireerd door je tekst. Ben nu benieuwd op het stuk in “Van Harte” ��
    En het werk dat Frederique doet, is gewoon geweldig. Heerlijk, zo’n mensen die de wereld een stukje mooier maken ��

    BeantwoordenVerwijderen