vrijdag 21 februari 2020

Een historische dag




21 februari 1985, ’s morgens vroeg (héél vroeg)

Meteen als ik wakker word, weet ik het weer: ik ben jarig! Eindelijk 11! Een feestelijk gevoel tintelt door m’n buik. Maar het ebt ook snel weer weg. Jarig, ja… leuk. Maar heeft mijn vader eraan gedacht? Heeft hij wel een cadeautje gekocht? Nu we nog maar met z’n tweetjes zijn, heeft hij wel wat anders aan z’n hoofd dan mijn verjaardag.

Een beetje teleurgesteld besluit ik op te staan. Ook al is het pas half zes. Ik zet m’n voeten op de ijskoude vloer. Als ik het gordijn opzij schuif, zie ik grote ijsbloemen op het raam. ‘Toch nog íets feestelijks’, denk ik. Ook al heb ik een hekel aan de kou van de afgelopen weken.

Ik doe mijn slaapkamerdeur zachtjes open en loop de gang op. Wat zie ik nu? Op de grond ligt een wc-rol. Afgerold. M’n ogen volgen de sliert wc-papier richting trap. Verbaasd volg ik het papierspoor naar beneden – door de gang – naar de keuken – aha, ik begin het te snappen! – naar de woonkamer. Op de tast zoek ik de lichtknop. Het feestelijke gevoel in m’n buik is terug.

En daar staat hij. Vol in de schijnwerpers. Een typemachine. Een zwarte. Met glimmende letters. In de machine steekt een leeg velletje papier. Of nee, wacht: er staat toch iets op. ‘Proficiat.’ Eén klein woordje, maar het betekent zó veel voor mij: Dat hij er tóch aan heeft gedacht. En zélfs een cadeau heeft uitgezocht.

Maar nog belangrijker: dat hij heeft gezien hoe belangrijk mijn schrijfseltjes voor me zijn. Dat hij blijkbaar snapt hoe fijn ik het vind om m’n eigen wereld om me heen te verzinnen. Een wereld waarin de zon altijd schijnt. Ook als die in het echte leven even niet schijnt. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een cadeau!

Ik draai een nieuw velletje in de machine en begin te tikken. Wat een lawaai maakt dat ding! En wat moet ik hard op de letters slaan. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben niet meer te stoppen. Ook niet als mijn vader mopperend naar beneden komt, wakker geworden van de herrie.

Gelukkig ziet hij al snel het voordeel in van mijn vroege getik: zo kan hij de Elfstedentocht vanaf de start volgen. Voor het eerst in 22 jaar. Volgens hem wordt dit een historische dag!

Hij krijgt gelijk. De hele dag tik ik luidruchtig door het commentaar van Mart Smeets heen. Mijn vader hoort maar met moeite dat Evert van Benthem wint. Normaal gesproken had hij me al lang de kamer uitgestuurd met zoveel lawaai. Maar vandaag niet. Vandaag mag het. Want 21 februari 1985 is inderdaad een historische dag.

De dag waarop de schrijfster in mij officieel is geboren.

Suzanne



donderdag 2 januari 2020

Wie zit er nou te wachten op mijn verhaal?




“Leuke foto, maar de focus ligt op je pen en niet op jou. Dat geldt eigenlijk voor je hele website. Jíj blijft buiten beeld. Lekker veilig”, analyseerde personal brandingspecialist Louise Mondeel. Ik had met haar meegedacht over haar LinkedIn-profiel en in ruil daarvoor gaf ze mij wat brandingtips.

Ze sloeg de spijker op z’n kop. En die klap kwam best hard aan. Maar ze had wel gelijk. In mijn ‘branding’ heeft mijn pen altijd centraal gestaan. Ik vertel op mijn website kort maar krachtig wat ik doe en hoe ik dat doe, maar niet wie ik ben en waarom ik al 22 jaar met zoveel liefde verhalen in de juiste woorden vang.

Tot voor kort leek me dat ook totaal niet relevant voor mijn klanten. Die kwamen voor een goede tekst. Die zaten niet te wachten op een persoonlijk verhaal van mij. Toch?

Dus toen ik me in mei inschreef voor een cursus Storytelling maakte ik meteen duidelijk dat het absoluut niet mijn bedoeling was om mijn eígen story te vertellen. Ik wilde gewoon het allerleukste onderdeel van mijn vak als tekstschrijver nog beter in de vingers krijgen. Zodat ik de verhalen van anderen zo goed mogelijk kon vertellen.  

Want ik weet uit ervaring dat persoonlijke verhalen verbinden. En dat verbinding verkoopt. Vooral kleine ondernemers help ik regelmatig om hun persoonlijke verhaal op papier te zetten. Voor op hun website bijvoorbeeld. Want op de knop ‘Over mij’ wordt meestal als eerste geklikt.

Nooit viel bij mij het kwartje dat mijn eigen website helemaal geen ‘Over mij’ had. Totdat medecursiste Louise me daarop wees. Ik had tijdens één van de lessen een persoonlijk brandingverhaal gedeeld, maar dat zag ik meer als een vingeroefening. “Dát moet op je website!” vond Louise. En iedereen in het cursuslokaal was het met haar eens. Behalve ik.

Maar intussen was het zaadje geplant. Ze hadden gelijk. Hoe kon ik anderen overhalen om hun verhaal te delen als ik dat zelf niet deed? Het duurde nog een hele tijd voordat ik mijn verhaal goed op papier had. Het is veel makkelijker om te schrijven over een ander dan over mezelf. Schrijven is schrappen, zeggen ze. Maar ik blééf schrappen.

En die tekst was niet eens het grootste struikelblok: er moest ook een nieuwe foto bij waar ik herkenbaar op stond. Nu heb ik de luxe dat mijn man Ralph fotograaf is. Andere mensen krijgt hij prachtig op de foto. Maar ik plak niet zo goed. En al helemaal niet op scherpe foto’s. Dus die fotoshoot was voor ons allebei best een beproeving.

Maar het is gelukt! Op mijn vernieuwde website vind je nu de knop 'Mijn verhaal'. Mét een nieuwe foto. (Bewust) nog altijd niet helemaal scherp, maar toch een stuk herkenbaarder dan de vorige. 



Laat je me weten wat je ervan vindt?

Suzanne